Im dłużej jesteście rodzicami, tym bardziej przekonujecie się, jak ważna jest codzienne troska o to, by mały człowiek rósł zdrowo. To, co czasem was już męczy i nuży - codzienne spacery, komponowanie zdrowych posiłków, mycie zębów i rąk, pilnowanie tysiąca drobiazgów - daje efekty.

Roczne dziecko potrafi być niemal przyklejone do mamy, nie chce puścić jej nawet na krok, jest przy tym zaborcze i zazdrosne o każdy przejaw uwagi poświęconej komuś innemu.

Człowiek, który skończył już 15 miesięcy życia nabiera nowej perspektywy, z której świat wygląda zupełnie inaczej. Przede wszystkim umie całkiem dobrze chodzić i chociaż nie raz jeszcze z impetem siądzie na pupie albo zaplącze we własne nogi, czuje się bardziej samodzielny i może lepiej poznawać świat. Głównie przez różne fascynujące zabawy.

Człowiek niespełna półtoraroczny potrafi być słodkim, cudownym, rozkosznym stworzeniem. Zaśmiewa się do łez, uwielbia pieszczoty, kocha rodziców i miłość tę okazuje. Ale ma także drugie oblicze, z którym dorosłym dużo trudniej jest się pogodzić. Dziecko odkrywa swoją odrębność, rozwija osobowość i próbuje przejąć nieco kontroli nad swoim życiem. Środkiem do tego celu są... napady furii.

Dziecko ma już półtora roku, a to według niektórych specjalistów moment ważniejszy niż ukończenie pierwszego roku. Maluch potrafi już pewnie chodzić, do przodu, a nawet do tyłu. Jest coraz sprawniejszy fizycznie i umiejętność panowania nad swoim ciałem daje mu poczucie siły, pewności siebie.

Malec rwie się do samodzielności. "Ja siam" to słowa, które możecie słyszeć wielokrotnie w ciągu dnia. Czasem bywa to rozczulające i miłe, czasem jednak trudno zachować spokój, gdy dziecko wszystko chce robić samodzielnie, a nie zawsze możemy mu na to pozwolić.

Dorośli z reguły uciekają od rutyny, ale dzieciom monotonia i przewidywalność zdarzeń zapewniają poczucie bezpieczeństwa. Te same pory i kolejność zajęć, posiłki i spacery o stałych porach, rytuały kąpieli i zasypiania - to coś na czym można polegać. Choć wasze dziecko jest już całkiem duże i zbliża się do drugich urodzin, nadal bardzo potrzebuje takiego oparcia.

Dziecko powoli przestaje być maluszkiem, który dopiero co wyszedł z niemowlęctwa. Urosło, zmężniało, nabiera sprawności, umie komunikować swoje potrzeby, ma własne zdanie na każdy temat. To trudny czas dla rodziców - muszą w nim na raz widzieć kogoś całkiem dużego, ale także jeszcze bardzo małego i bezbronnego.

Maluch już całkiem dobrze panuje nad swoim ciałem, potrafi samodzielnie się przemieszczać, radzi sobie z prostymi zadaniami sprawnościowymi. Najwyższa pora, by zaszczepić w nim zamiłowanie do ruchu i nawyk aktywnego spędzania czasu.

Mały człowiek nadal najbezpieczniej i najlepiej czuje się z najbliższymi - mamą, tatą, rodzeństwem, dziadkami. Ale pomału orientuje się, że wokół niego są także inni ludzie. Jednym okazuje zainteresowanie, innym wyraźną niechęć. Coraz bardziej interesuje się też innymi dziećmi, choć jeszcze nie potrafi nawiązać z nimi kontaktu i zabawy.

Twoje dziecko kończy już dwa lata. W ciągu minionego roku bardzo się zmieniło - umie już chodzić, biegać, wyrażać własne zdanie. Sporo mówi, każdego dnia uczy się nowych słów i skojarzeń. Zasiada z wami do wspólnego stołu, coraz pełniej uczestniczy w życiu rodziny. Stało się małym człowiekiem o wyrazistej osobowości. W drodze do dorosłości przechodzi teraz symboliczny etap odchodzenia od pieluch.

 Kiedy zacząć naukę robienia siusiu na nocnik? Dziecko powinno w sposób naturalny, fizjologiczny, dojrzeć do pożegnania z pieluchą i dzieje się tak mniej więcej w 24 miesiącu życia dziecka. Oczywiście są dzieci, które wcześniej zaczynają załatwiać się na nocnik, a czasem trzylatki noszą jeszcze pieluchy, wszystko zależy od dziecka. Jeśli natomiast chcemy nauczyć malca załatwiania potrzeb fizjologicznych na nocniku, to bezpiecznym wiekiem, w którym już można zacząć próby jest 18 miesiąc.
 

Gdy dziecko jest żywe jak srebro, nie do opanowania, kręci się i wierci, nieustannie podskakuje, ma trudności z przestrzeganiem reguł rodziców, wtedy może zacząć brakować sił i pomysłów na to, jak opanować swoją pociechę. Takie „niegrzeczne” dziecięce zachowania często prowadzą zmęczonych opiekunów do refleksji i poszukiwań. Rodzice zadają sobie pytanie: Jak należy rozumieć te trudne do zniesienia zachowania? Czy są one wyrazem jakiegoś zaburzenia, choroby, problemów emocjonalnych dziecka czy też wynikiem niedostosowania rodzicielskiej reakcji do dziecięcych potrzeb lub też wynikiem błędów wychowawczych?

Roczne dziecko, jeżeli nie ma podejrzenia o alergię pokarmową, może jeść praktycznie wszystko i powoli przechodzi na dietę rodzinną, pod warunkiem że jest to dieta lekkostrawna i składająca się ze zdrowych produktów - naturalnych i nie zawierających konserwantów. Powinna natomiast zawierać pełnowartościowe białko (chude mięso i ryby, wędliny, mleko i przetwory mleczne, jajka), produkty węglowodanowe (pieczywo, ziemniaki, ryż, drobne kasze, makaron). Potraw bardzo tłustych oraz słodyczy należałoby unikać, bo nie dają nam nic poza pustymi kaloriami.

Złość, jej napady, są normalnym zjawiskiem u małych dzieci. To ważny etap w ich rozwoju. Mówiąc "nie", próbując postawić na swoim, uczą się niezależności i poznają reguły rządzące światem. A że krzyczą przy tym, jakby je ktoś obdzierał ze skóry? Robią to, bo nie potrafią jeszcze przekazać słowami kłębiących się w nich emocji. Czego możemy się spodziewać po dwulatku? Co robić, gdy rozpoczyna swój występ? Jakich błędów się wystrzegać?

Zrozumieć własne dziecko, to naprawdę wielka sztuka, której należy się uczyć każdego dnia. Od chwili narodzin dziecka rodzice uczą się rozpoznawać, co ich maleństwo potrzebuje. Bardzo często płacz i krzyk są komunikatem dla rodziców, a dziecko w ten sposób sygnalizuje, że jest głodne lub że coś mu dolega.